Geçen sene bu zamanlar hayatım bir daha eskisi gibi olmayacak şekilde değişti.
2 senelik evli olduğuma rağmen henüz çocuk pilanları yapmıyordum. Uzun süre işsiz kaldıktan sonra daha yeni işe başlamış, herzaman hayalini kurduğum kariyeri sonunda yapıcaktım ki küt..
Birden 5 haftalık hamile olduğumu öğrendim. Nasıl bilmeden oluyor demeyin, dedim başıma geldi :) İyi ki de geldi, hoşgeldi.
Neyse bu haber gerçekten küt etkisi yarattı hayatımda.
Çocukluğumu bırakıp anne olmaya hazırmıyıdım?
Hayalini pilanını yaptığım geleceği çocuğuma verebilirmiydim?
Kafamda deli sorular, sürekli ağlamalar, ne olucak, nasıl olucak derken bebeğimin kalp atışlarını duydum ve bütün endişeler siliniverdi birden.
Ben artık anne olmuştum. Karnımda canımdan, kanımdan bir parça vardı ve ben artık onun için vardım.
Anneliği hazmettim derken şimdi de cinsiyet fikirleri aldı beni benden.
Kendimi bildim bileli hep kızım olsun istemişimdir, eşimle hep kızımız için hayal kurardık..
Ve işte o an geldi ve bizim oğlumuz olacaktı.
Küt.. oğlum olucak.. ama benim çevemde hiç erkek bebek yoktu, nasıl büyütülür nasıl bakılır hiç bilmiyordum. Erkek yetiştirmek çok zor acaba bunu becerebilrmiyim derken yaşavaş yavaş alıştım ve sonra deli gibi aşık oldum oğlum olacağı habere.
Hele o en son çektirdiğimiz ultrason fotoğrafları.. Oğlum aynı ben olmuştu, sanki kendime bakıyordum ve gururlandım, egom tavan yaptı :)
Doğum gününü iple çekerken normal doğum dışında başka bir fikre açık değildim ve işte o gün de geldi, biz hastaneye gittik ve anneciği doğum korkusu ele geçirdi, öyleki doktor gördüğüm anda ağlama ve titreme krizlerine yakalanıyordum . Ve sezeryan kararı alındı.. Hayatımda bugüne kadar pişman olduğum tek karar bu oldu, çünkü oğlumun dünyaya ilk gelişini göremedim, göğsüme yatırıp koklayamadım.. Belki hastanenin psikoloğu olsaydı ve bana o son dakikalarda yardımcı olsaydı böyle olmicaktı ama artık olmuşa çare yok..
Kendime gelirken hatırlıyorum da oğlum oğlum diye sayıklıyordum :) Saçları ne renk diye sormuştum sadece sesini algılayabildiğim görevliye. Kırmızı demişti ne espiri ama :)
Ve işte o an geldi, bebeğimle tanışacaktım. Allahım ufacık bişey getirdiler yanıma, gözlerini açamıyor, ağzını buruşturuyor, upuzun saçları ve parmakları var, minnak bir burun..
Kokusu.. allahım o koku direk cennetten geliyor olmalıydı.
Kalbim deli gibi atmaya başladı.
Ben anne olmuştum,.
Metemin annesi.
Bundan sonra hiçbirşey eskisi gibi olmicaktı, varlığımın sebebi Mete olacaktı.
Onun için nefes alıp yaşayacaktım.
Hayatımıza hoşgeldim oğlum.
