Anne tavsiyesi - Emzirme

Anne sütü ilk 6 ay bebeğin tek ve en önemli , sonrasında ise devam edilmesi tavsiye edilen ve faydaları saymakla bitmeyen, tartışmaya açık olmayan besin kaynağıdır.

Ki burda hemen bir parantez açıp sütü olmayan ya da çeşitli sebeplerden emziremeyen annelerin üzülmemelerini rica edip , sevgi dolu yüreklerinden öpüyorum.

Benim emzirme maceram kabüs gibi başladı, dinmek bilmeyen acılar, parçalanan göğüs ucları, tıkanıp duran süt .. 

İtiraf etmem gerekirse acıdan kendimi kaybettiğim zamanlarda keşke sütüm bitsin diye dua ettiğim de oluyordu , çok şükür çözümü buldum ve 10.aydır severek emziriyorum oğlumu.

Hayatımı ve emzirme dönemimi kolaylaştıran ürünleri tanıtıp benim gibi acı çeken annelere tavsiye etmek istiyorum.

Philiphs Avent Göğüs ucu 

İki boyu var, kendinize uygun olanı seçip

rahat rahat emzirebilirsiniz.

Tabi her kullanımdan sonra yıkayıp

2-3 ayda bir de yenisi ile değiştirirseniz

süper olur.

Lansinoh elektrikli göğüs pompası

Artık pek kullanmasam da ilk başlarda Metenin 

bitirimediği ve göğsümde kalıp acı veren sütü sağmamda,

sağıp buzlukta stok yapmama bu arkadaş çok yardımcı olmuştur.

Çeşitli markalar ve fiyatlarda pompalar mevcut, 

bütçenize göre seçip kullanabilirsiniz.

Ama nacizane tavsiyem el pompası hem zaman kaybı hem de acıyı azaltmadığından elektrikli kullanmanızdır.

                           

             

Sağdığım sütü saklamak için baby&me süt saklama poşetlerini kullandım. Kendisini e-bebek mağazalarından alabilirsiniz. Hem uygun hem kaliteli.

Sütü sağdıktan sonra üzerine tarih ve kaç ml/cc olduğunu yazarsanız kendinize kolalık sağlamış olursunuz.

Stokladığım sütleri,hazır mama, su vs. biberon gerektiren sıvılar içinse tercihimi yine Lansinoh 'dan yana kullandım. Kendisi anne göğsü örnek alınarak tasarlanmış ve kolik azaltma özelliği mevcut.

Birçok biberon denemiş biri olarak en çok bunu beğendik Metemle.

Emzirme maceranızın keyif dolu geçmenizi dilerim anneler.

9 in / out

Oğlumla hikayemiz 9+9 ayına girdi.
İlk 9 ay daha önce aynı anda hiç hissetmediğim duyguları yaşattı bana.
İnanılmaz gergin ve tedirgin, bir o kadar heyecanlı ve sabırsızdım.
İçimde her dakika büyüyen NEFES'e ben de her dakika daha çok bağlanıp sevgi ile doluyordum.
Hayatım birdenbire değişmiş, daha kucağıma almadan bütün geleceğim minik oğlum olmuştu.
Vücudumla birlikte ruhum da değişip şekilleniyordu. İçimden yepyeni bir Gerda, ANNE çıkmıştı.
Sonunda sabırsızlık ve korku ile beklediğim o gün gelmiş çatmıştı.
Metem ile ilk  tanışmamız masal gibiydi. Anestezi etkisinden henüz tam çıkmamışken getirdiler miniğimi bana.
Gözlerimi tam açamıyor, ellerime hakim olamıyordum.
Sonra o en güzel ve çok acı veren emzirme duygusu ile tanıştım. O an hissettiklerimi ifade etmem mümkün değil sanıyorum. Sanki dünyada tek anne sensin ve doğurdun bebek gibisi tek bir tane daha yok.
O minik surat her saniye beni kendine bağlayıp aşık ediyordu.
Uykusuz geceler ve günler, tek başına verilen annelikle tanışma ve alışma mücadelesi.
Gazımız, dişimiz, agumuz, gülümsememiz, ek gıdamız, emeklememiz, kahkamız ,ayağa kalkmamız derken 9 aylık olduk biz.
Bu 9 ayda Metem ile birlikte bende büyüdüm, geliştim, anneliği öğrendim ve öğreniyorum hala.
'Anne olunca anlarsın' dedikleri olaya artık anne olarak baktım, değerlendirdim ve hala anlamadım, anlayacağımı da sanmıyorum.

Mutluyum , çok mutluyum !
Anne olmaktan, Mete'nin annesi olmaktan inanılmaz mutlu ve gururluyum.
Her evlat annesi için bir tane ve en özeldir.
Benim için de Mete dünyanın en tatlı ve en sevimli bebeği.
Seviyorum, çok seviyorum !

Metemin yüzünde, gözlerinde gülücük eksik olmasın diliyorum..

'მამა'კაცი

ყველა ოჯახი თუ არა დიდი ნაწილი სიყვარულით იქმნება. თუმცა შემდეგ ყოფითი პრობლემები, კონფლიქტები,მოკლედ არა თანაბრად გადანაწილებული უღელი ბზარს უჩენს და ხანხადან ნგრევისკენაც მიყავს გრძნობა..

ჩემთვის გაუგებარია ქალის და კაცის საქმე რას ნიშნავს ოჯახში.
რატომ უნდა ალაგებდეს სახლს მარტო ქალი როცა ამ სახლში მასთან ერთად ქმარიც ცხოვრობს.
ან რატომ უნდა აკეთებდე საჭმელს მარტო ქალი როცა ასევე ქმარიც ჭამს ..
მარტო ქალს აქვს სარეცხი გასარეცხი? არ შეიძლება ქმარმაც გარეცხოს და დააუთოვოს?

ბავშვი მარტო დედისაა? რატომ უნდა უთენოს და უაროს მარტო დედამ..
მამას რა ფუნქცია აქვს აბა?
გვესმის სიტყვა 'მამა'კაცი-ს დატვირთვა?
რატომ ვეძახით მეორე ნახევარს 'მეუღლეს', იმიტომ რომ მარტო ჩვენ ვზიდოთ ცხოვრება?

ეს ისე შესავლისათვის და ჩემი 'მეუღლის' სიყვარულსა და ჩემს სწორ გადაწყვეტილებაში საბოლოოდ ორსულობისას დავრწმუნდი.

სხვისი არვიცი მაგრამ მე-7 კვირიდან ბოლო 41-ე კვირამდე საშინელი ტოქსიკოზი მქონდა ამიტომ ვერც ვჭამდი და ვერც ვერაფერს ვაკეთებდი. ამას დაემატა ფეხზე ნერვის ანთება რომელმაც 2 თვე გამაწამა და 1 თვე საერთოდ ფეხს ვერ ვადგამდი ტკივილისაგან.
და ამ ყველაფერთან ერთად კვირის ექვსი დღე სამსახურში საკმაოდ დატვირთული გრაფიკი და მოწოლილი ჰორმონები.
ამ ყველაფრის ფონზე საკმაოდ მიადვილებდა ცხოვრებას ადამინი რომელსაც ჩემი მეუღლე ქვია. არ ქონდა მნიშვნელობა იმას თუ რომელზე მოდიოდა სახლში ყოველთვის  ალაგებდა სახლს, ფენდა და აუთოვებდა სარეცხს, ჭურჭელს აბინავებდა მანქანიდან, ფანჯრებსაც კი წმენდდა..მოკლედ აკეთებდა ყველაფერ იმას რასაც ადრე ვაკეთებდი მე, თუმცა ასეთი დოზით არა მაგრამ ადრეც სულ მეხმარებოდა სახლის საქმეში. და ყველაზე მთავარი ის არის რომ არასდროს გამოუთქვამს პრეტენზია ამ ყველფრის კეთებისას.

მეთეს დაბადების შემდეგ ჯერ ის არ გვქონდა გააზრებული რომ მშობლები გავხდით უცბად უძილო და გრძელი ღამეები დაიწყო.მიუხედავათ იმისა რომ ერჰანი დილით ადრე სამსახურში წასული საკმაოდ გვიან ბრუნდებოდა ყოველ ორ საათში ერთხელ ჩემთან ერთად იღვიძებდა, განიცდიდა და ტიროდა ჩემთან ერთად როცა მეთეს გაზები აწუხებდა. დამხმარე არავინ გვყავდა და ამიტომ ხანდახან მოთმინება დაკარგულები ისევ ერთმანეთის დამშვიდებაში ვიყავით.
მოკლედ არა მარტო იღვიძებდა უცვლიდა, აბანავებდა. ჩემ გამოწველილ რძეს აჭმევდა რომ მე ცოტა მეტი დამეძინა.

დღეს ჩვენი ბიჭი 8 თვის გახდა და არაფერი შეცვლილა. ისევ ისე აბანავებს, აჭმევს, უცვლის, ეთამაშება.
ამასთან ერთად იცის ის რომ ჩემი homeoffice მუშაობა სულაც არ ამსუბუქებს დატვირთვას, პირიქით უფრო მომემატა სამუშაო.. სამი სრული განაკვეთით ვმუშაობ როგორც დედა, დიასახლისი და იმპორტის მენეჯერი. ამიტომ სახლში სამსახურიდან დაბრუნებული დაღლილი მაგრამ მაინც დიდი სითბოთი მეხმარება სახლის საქმეში.

მეთეს არა მარტო გაზრდაში არამედ აღზრდაში დიდ როლს თამაშობს.
ბიჭი მაგალითად ყოველთვის მამას იღებს, ხასიათში ძალაუნებურად უჯდება მთავარი ნიუანსები.
ამიტომ მიხარია ის რომ მეთე მომავლში შესანიშნავი  მეუღლე და მამა იქნება ისეთი როგორიც მამამისია.
ეცოდინება ქალის პატივისცემა და თანადგობა.
ეცოდინება ის რომ კაცობა არ ნიშნავს დაჩაგრულ ქალს, პირიქით კაცობა ნიშნავს ბედნიერ ქალს.
ეცოდინება ის რომ არ არის ადვილი იყო 'მამა'კაცი !

სიტყვა მადლობა არც საკმარისია და ვერც გადმოსცემს იმ მადლიერებას რომელსაც მის მიმართ განვიცდი.
მაგრამ მაინც მადობა იმისათვის რომ ასე ვუყვარვარ და მხარში მიდგას.
მადლობა რომ ასეთი შესანიშნავი მეღლე და მეგობარია.
და რაც ყველაზე მთავარია მადლობა რომ ასეთი შესანიშნავი მამაა.

სულის სითბო და არა ვალდებულება..

შედარებით პატარა რომ ვიყავი მეგონა - რადგან ძნელია მოძებნო ქართველი რომელსაც უნივერსიტეტი არ აქვს დამთავრებული -ძალიან განათლებულები ვიყავით ეს ქართველები.. ამიტომ თურქებს სულ ზემოდან დავყურებდი რადგან დიპლომიანების რაოდენობა საკმაოდ მცირეა. რატომღაც პირდაპირ კავშირში მეგონა ერთმანეთთან უნივერსიტეტი და განათლება. ბავშვის ჭკუას რა ვუთხარი :)
მაშ შემდეგ რაც დედა გავხდი ყველაფერს სხვა თვალით ვუყურებ, უფრო მწვავედ განვიცდი,აღვიქვამ და ვრეაგირებ.
საკმაოდ ვღიზიანდები ტენდენციით რომლითაც თანამედროვე მშობელბის უმეტესობაა გატაცებული.
მიუხედავად იმისა რომ თურქ ქალებს არ აქვთ იმდენივე შანსი განათლების მიღების როგორც ქართველებს ბევრად აქტიურად არიან ჩართულები ბავშვის აღზრდის წვრილმანებში. ამას ისიც უწყობს ხელს რომ სოციალურ ქსელში ძალიან დიდი რაოდენობით ინფორმაცია ზიარდება ძალიან პროფესიონალი პედიატრების , ფსიქოლოგების და ბავშვთა კვების სპეციალისტების მიერ.
ყოველ წამს შესაძლებელია მიიღო და გააზიარო საჭირო ინფორმაცია.

ჩვენთანაც არის ასეთი ტენდენციის ჩამოყალიბების მცდელობა..
მცდელობა იმიტომ რომ სასარგებლოზე მეტად მარიაჟობაზე და ერთმანეთის დამცირებაზე უფრო არის ორიენტირებული ეს ყველაფერი.
საწყენია..

ნუ გვავიწყდება რომ ჩვენ არ ვზრდით ბავშვებს.
ჩვენ ვზრდით მომავალ მშობლებს, მეუღლეებს, საზოგადოებას..
ჩევენ მომავალს ვქმნით!

იცით რომ 7 მილიარდი ადამიანის DNM -ის 99,99%  იდენტურია, განსახვავება მხოლოდ 0,01-შია. და ზუსტად ეს 0,01 განსახღვრავს იმას რიმ არცერთი ადამიანი მეორეს არ გავს და უნიკალურია. ანუ 7 მილიარდი კომბინაცია და უნიკალური ადამიანი.

ამ ფაქტს გავითვალისწინებთ სრულიად გასაგები და მისაღებია ჩემთვის რომ არავის არ ვგავარ და ზუსტად ისე არავინ ფიქრობს როგორც მე.
არავინ არავის არ გავს..
და ქალების, მარწუხებში მოქცეულ, დიდ ნაწილს რატომ გონიათ რომ ვიღაცის ორსულობა მეორისას უნდა გავდეს? თუ ერთი 9 თვის განმავლობაში სულ დაღლილად გრძნობდა თავს, ან სულ ფეხზე იდგა , სულ ჭამდა ან პირიქით,  ბოლო დღემდე მუშაობდა ან 9 თვე იწვა აშ რატომ გონიათ რომ სხვაც ასე უნდა იყოს?

რატომ გვინდა ყველა ჩვენი იდენტური იყოს?
რატომ ვღიზიანდებით როცა განსხვავებულ აზრს ვისმენთ?
რატომ გვინდა თავს ჩვენი მართალი მოვახვიოთ ყველას?
და რატომ გვგონია რომ მარტო ჩვენ ვაჩენთ იმ ერთადერთ და განუმეორებელ ბავშვს რომლის მსგავსიც აღარასდროს მოევლინება?

ყველა ბავშვი მართლაც სასწაულია მანამ სანამ ჩვენ დაობებულ აზროვნებას მოვახვევთ თავს.

ეს ორსულობის სტრესი თუ გადააგორეთ ნუ გგონიათ ყველაფერმა ჩაიარა..
მერე იწყება ვინ როგორ იმშობიარა, ვინ რამდენი საათი ტკივილი აიტანა და ვინ როგორ უმტკივნეულოდ იმშობიარა,,
რას ვაჯიბრებთ?
ჩემი ამტანობა და შენი ერთმანეთის შესაბამისია დავიჯერო?
ის რომ შენ ბუნებრივად გააჩინე და მე საკეისროთი ჩემზე უკეთესი რით ხარ?
ვინ მოგცათ უფლება განკიცხვის ?
რით ხართ ჩემზე უკეთესი..

ამანაც თუ ჩაიარა მერე იმას აჯიბრებენ ვის რამდენი პედიატრი ყავს და რამდენ უაზრო წამალს აძლევენ ბავშვს.
ვინ როგორ ადრე და სრულიად უაზროდ აჭამა ბავშვს მწვადი... თუ შეეწინააღმდეგე ირონიულად გეტყვიან რომ ყველაზე ძვირადღირებულ პედიატრთან დადიან და მან ასე ურჩია...

უამრავი ლიტერატურა არსებობს როგორც ბეჭდური ისე ვირტუალური, ცოტა ინფორმაცია მოვიძიოთ და მთლად ბრმადაც ნუ ვენდობით ექიმებს. ისიც გაითვალისწინეთ რომ ფარმაცევტულ კომპანიებთან შეთანხმებით წერენ წამლებს მაშინ როდესა ძალიან მარტივი ხალხური რეცეპტით შეიძლება მორჩენა.

პატარა ასაკში გაუზრებლად გათხოვილები  მაშინვე ბავშს რომ აჩენენ და თითქოს არანაირი პასუხისმგებლობა არ გააჩნდეთ ბავშვის მიმართ ისე აგრძელებენ ცხოვრებას რამდენად ნორმალურია?

მინდა გითხრათ რომ მარტო გაჩენა დედობას არ ნიშნავს..

ბავშვს პირევლი 2-3 წელი არაფერი ისე არ ჭირდება როგორც დედის სითბო.
დედა ჭირდება ბავშვს დედა !

რატომ გწყინთ როცა ძიძის ან ბებიის გაზრდილი ბავშვები არ გიჯერებენ და ისე არ იქცევიან როგორც თქვენ გაგიხარდებოდათ?!
არაფერს ვამბობ იმ შემთხვევაზე როცა დედა ვალდებულია იმუშაოს მატერიალური მდგომარების გამო..

მერე ეს ძაან სვეცკობა ვაი მკერდი დამიპატარავდება რომ მოვაწოვო...
თავიდანვე მინდა გამოვყო ის დედები ვისაც უბრალოდ რძე არ აქვთ ან სხვა მიზეზების გამო ვერ აწოვებენ..
მეთეს შემდეგ ჩემი ცხოვრება მის გარშემო ტრიალებს და ერთი წამითაც არ მიფიქრია არ მომეწოვებინა მაშინაც კი როცა ტკივილისგან სული მიმწარდებოდა.
ძუძუს წოვების დროს დედასა და შვილს შორის ისეთი კავშირი მყარდება რომელსაც ვერაფრით ვერ შეცვლით. ამ დროს იბადება უძლიერესი სიყვარული.

ის რომ პირველი 6 თვე ბავშვს მხოლოდ დედის რძე ჭირდება(ფორმულა ძუძუთი კვების არ არსებობის შემთხვევაში) და არანაირი სხვა დამატებითი საკვები მთელ მსოფლიოში გამოკვლეული და მიღებულია.
მხოლოდ 6 თვის შემდეგ არის დასაშვები მინიმალური რაოდენობის საკვების მიცემა.
7 თვის ბავშვის კვების 85% პროცენტს ისევ დედის რძე უნდა შეადგენდეს და აშ.

ეს ყველაფერი ჩემი მოგონილი არ არის და დაინტერესების შემთხვევაში ინტერნეტის საშუალებით აურაცხებელი ინფორმაცია მოიძიებაა შესაძლებელი.

ყველაზე მთავარი აღზრდაა მაგრამ როდესაც ასეთ მნიშვნელოვან გრაფებს ცარიელს ტოვებ ბავშვების გაზრდაში ბუნებრივია რომ მათ აღზრდის მეთოდებშიც ეჭვი ეპარება ადამიანს..

ვვოტა გრძელი კი გამომივიდა მაგრამ უთქმელობა ვნებს ადამიანის ფსიქიკას :)

O zaman iyi ki doğdum..

Küçükken ne zaman büyüyeceğimi, büyüyünce nasıl görüneceğimi, nerede yaşayacağımı, ne iş yapacağımı, kiminle evleneceğimi, kaç cocuğum olacağını vs vs merak eder , çabuk büyümek isterdim.
Okulu bitirip üniversiteye adım attığımda o kadar mükemmel ve dolu dolu 4 yıl geçirdim ki hiçbir zaman büyümeyeceğimi, hep orda o yaşta kalacağımı zannediyordum.
Üniversiteyi bitirip hayatın kapısı yüzüme fazlasıyla sert çarpınca artık birşeylerin değiştiğini, yılların akıp gittiğini ve benim de yaşlanacağımı fark ettim.
Artık doğum günlerimden pek keyif almaz oldum (Ülkemden ve arkadaşlarımdan uzak olmamın payı çok büyük), aldığım her yaş kalbimde hafif bir sızı hissettirmeye başladı.
Sonra hayatım tamamen değişti. Mete geldi hayatıma ve ben artık yaşlanmaktan korkmuyorum, üzülmüyorum. Çünkü biliyorum ki benim yaşlanmam demek Metemin ilk adımları demek, okulunu bitimesi, üniversite kazanması, mezun olması demek.. Aşık olması ve üzülmesi belki, sonra tekrar aşık olup evlenmesi, başka kadını hayatının merkezine getirip benden uzaklaşması demek..
Baba olması demek.. ,
Ve ben bütün bunları sevgiyle kabullenmiş, kucak açmış ve sevinerek beklemekteyim.
Benim Ekimde döktüğüm her yaprak Metemin hayat ağacının Martta filizlenmesi demek.
O zaman varsın gelsin nice yaşlar.
Hoşgelmiş 26. yaşım ..

Ek gıdaya devam

Ek gıda dönemini kabus haline getirmemek lazım anneler.
Her bebeğin kendine özel damak tadı vardır. Benim bebeğimin yediğini sizinki belki yemeyebilir yada tam tersi. Bebeklerimiz ek gıdaya hayır diyor diye kendimizi umutsuzluk boşluğuna atmak doğru değil. Elbet bir gün yemeye başlayacaklar. Kilosu yerinde ise dert etmenize gerek yok. Zaten 6 aylık bebeğin %90 besin ihtiyacını anne sütü karşılamaktadır. Bu oran %80, %70... azalarak yerine ek gıda geçmektedir. Yani 7-8 aylık bebeğiniz sabah kahvaltısı, çorba vs yemiyor diye çok fazla dertlenmeyin derim.
Metem de ilk başlarda ağzına çorba ve püre sürmüyordu, sadece meyve yemek istiyordu. İlk başlarda çok üzüldüm tabi, özenle hazırladığım püreler boşa gidiyordu ama yılmadım. Şimdi sabah kaltığımızda önce emziriyorum sonra kahvaltımızı yapıyoruz:

• (ev yapımı peynir + köy tereyağı + organik yumurta sarısı + 1 kaşık yulaf maması + 30 ml anne/devam sütü) , sonrasında 1 tatlı kaşığı organik üzüm pekmezi (Üzüm pekmezini kahvaltı karışımın içine de koyabilirsiniz ama tatlı yemeklere alıştırmış olursunuz ve sonrasında tuzsuz çorbaları yemez. Bu yüzden ben kahvaltı sonrasında vermeyi tercih ediyorum) ve ardından da su içiyoruz.

Evet su demişken Mete'ye suyu sevdiremem biraz uzun sürdü, biberonla ve sulukla denedim olmadı. En son kaşık ile vermeye başladım ve başardım :)

Öğlen ev yapımı yoğurt, meyveli yoğurt (yoğurdun içine meyve rendeleyerek) yada sadece meyve veriyorum.

Akşam ise çorba yada püre.
Bir öğün emziriyorum bir öğün ek gıda veriyorum ve artık pek birşeye hayır demiyor.

Menümüze pırasa, ıspanak, tatlı patates, kırmızı biber, dere otu, siyah erik, muz ve et suyu ekledik.

Et suyumuzu fazla yapıp stokladık.
Tarifini isteyenler için:

• 300-400 gr yağsız dana eti
• 1 havuç
• 1 soğan
• Çeyrek kereviz
• 2-3 dal maydanoz 
• 1 lt su

Bunların hepsini tencereye alıp kaynatıyoruz, tabi düdüklü tencereden korkmayanlar 30 dk içerisinde yapabilirler ama ben korktuğumdan 1 st kaynattım :) Sonrasında tüm sebze ve etleri çıkartarak et suyunu buz poşetlerine koyup buzluğa kaldırabilirsiniz.

Yada et suyu yapmak yerine et püresi yapabilirsiniz. Et hariç tüm sebzeleri çıkartıp et suyu ve haşlanmış etleri robottan geçirip sonrasında buz kalıbına koyabilirsiniz. Et ve et suyu yakışan yemeklere birer küp kullanabilirsiniz.

Afiyet olsun bebişlerimize :)

Ek gıdaya emin adımlarla devam . .

Yavaş yavaş ek gıda dünyasının kapısını aralamış bulunuyoruz.
Maceramız yaklaşık 1,5 aydır devam ediyor.
5. ayımızı doldurduğumuzda 3 gün kuralı ile günde 1 defa meyve ve sebze püreleri denedik.
Meyvelerin cezbedici tatlarından sonra sebzeleri yemek istemesek de ufak tefek hilelerle, sevdiğimiz şarkıları youtube-dan açarak ve bip bip araba geliyor diyerekten artık herşeyi yiyoruz (Maşallah :) )
Bugüne kadar denediğimiz sebze meyveleri sizlerle de paylaşmak istedim :

• Elma, armut, şeftali, kavun
• Havuç, patates, kabak, taze fasulye, arpacık soğanı, maydanoz, semiz otu
• Zeytinyağı (çok araştırdım ve en son http://www.dogalist.com/  'dan almaya karar verdim, kokusu ve tadı bir harika)
• Tereyağı (Hakikisini bulmak zor biliyorsunuz, sağolsun canım arkdaşımın Özlem'in annesi, Mete'min ikiz arkadaşlarının anneannesi Hava teyze köy tatilinden bize de getirmiş. Tadı harika. Tuzsuz tabi ki de :) )
• Pirinç

Yoğurt vermeden önce çok düşündüm taşındım :)

Hazır yoğurt vermek istemedim. Evde kendim yapmak istedim. Marketten süt alıp da evde yapmanın da market yoğurdundan bir farkı yok bence.

Güvenilir sütçü amca bulana kadar sağolsun Hava teyze yine imdadımıza yetişti, lezzetli me lezzetli süt ve mayalamak için yoğurt verdi bize.

Ve böylelikle hayatımda ilk defa oğlum için yoğurt yapmış oldum. 

Oldumu derseniz taş gibi oldu, 2 gün sade 3.gün de şeftali püresi karıştırarak verdim. 

Bundan sonra yoğurtlar benden sorulur :)

Bu işlere başlamışken, birde peynir yaptım oğluma. Mis oldu misss :)

Yarın kahvaltıya başlıyoruz bakalım Mete de beğenecekmi.

Tarif isterseniz : 

Yoğurt için : 1 lt sütü kaynatıyoruz ve altını kapatıyoruz. Kaymağını alıp afiyetle kendiniz yiyebilirsiniz yada almayadabilirsiniz :)

Sütün ısısını serçe parmağınız ile ölçebilirsiniz, parmağınızı 10 saniye sütte tutabiliyorsanız mayalama zamanı gelmiştir. 1 yemek kaşığı yoğurt ekliyoruz ve karıştırıyoruz. İstediğimiz kap(lara) alıyoruz yada tencerece bırakıyoruz. Ben ufak kaplara aldım. Fırın tepsisini aldım, altına havlu serdikten sonra yoğurtlarımı dizdim, üzerini tekrar havlu ile sardım. Tepsimi de fırına koydum tekrardan. Bu işlemi gece yaptım , sabah yoğurdum hazırdı. Alıp buzdolabına koydum, sonra da Metem afiyetle yedi. :) Unutmadan fırına koymamın sebebi hava almadığı ve karanlık olduğu için. Belki başka nedeni de vardır da bana anlatılan bu . Bu arada fırını açmıyoruz, dolap niyetine kullanıyoruz. :)

Peynir: 1 lt sütü kaynatıyoruz ve altını kapatıyoruz.  İçine 1 ufak kase yoğurt ve çeyrek limon suyu koyup karıştırıyoruz. 10-15 dk bekletip altına süzgeç koyduğumuz tülbente alıyoruz. Tabi süzgeçin altına bir kap koyarsanız fena olmaz :) Tülbentin ağzını güzelce bağlıyoruz karışım dökülmezin diye, üzerine de 1-1,5 kg ağırlık koyuyoruz. Ben içi patates dolu tencere koydum :) Geceden yaparsanız sabaha tuzsuz lor kıvamında peyniriniz hazır olur.


Ve son olarak %100 katılıp uygulamasam da bu süreçte en çok destek aldığım kitabı size de tavsiye etmek isterim.
Benim puanım 10 üzerinden 8 .

Evlatlarımız canımızdan daha tatlı ve değerli,  canımızın parçaları olduklarından onların sağlıklı beslenmeleri , doğru gelişmeleri ve mutlu olmaları için hepimiz elimizden gelenin fazlasını yapıyoruz ve olmayan imkan ve zaman bile yaratıyoruz, bu yüzden çevremizde dilleri uzun ve hiçbir faydasını görmediğimiz insanları dinlemiyoruz.
Yeni nesil araştıran anneler seviyorum sizleri.

Anne tavsiyesi - Ev tipi ana kucağı

İtiraf etmek gerek ki biz anneler, hele ki ilk anneliğimizi yaşıyorsak, çoğunlukla çevremizden özellikle de büyüklerden tavsiye almayı sevmeyiz. Bi bakıma haksız da sayılmayız. Herşey o kadar çabuk gelişip değişiyor ki dün doğru sandığım bugün yanlış çıkıyor, kaldiki seneler önce büyütülmüş bebek ile teknoloji çağında ki bebek büyütme yöntemleri kesinlikle aynı olamaz.

Evet şu anda 6.ayımıza doğru hızla yol alıyoruz bebeğimle birlikte.

Metemin sakin ve neşeli bir bebek olmasına rağmen (Maşallah diyelim :) nazar değmesin ) kendisini oyalayabileceğim bir kaç ürün keşfettim, böylelikle hem biraz dinleniyorum, hem home office çalıştığım işime bakabiliyorum , hem de minik adamın keyfi bozulmuyor.

Nuna Leaf ev tipi ana kucağı - Kendisini 3.ayımızda keşfettim ve daha önce haberdar olamdığım için biraz üzüldüm açıkçası.Öncelerde üzerinde toplamda günde 4-5 saat geçirebiliyordu, Şimdi harektlendik tabi, emekleme yoluna koyulduk, keyifle dönme aktivitelerimizi yapıyoruz ama yinede günde 2-3 saat kullanıyoruz kendisini.
Gündüz kestirmeleri için de birebir hem de bebeğim sürekli gözümün önünde.

Emeklemeye başladığında pek kullanacağımızı düşünmesem da sonraki dönemlerde Metemin keyifle oturup sallanacağını düşündüğüm bir ürün, 80 kg kadar taşıyor, yani bende rahatça oturabiliyorum :) 

Almayı düşünen anneler şu anda e-bebek te indirimde kendisi.

Tabiki her bütçeye uygun ev tipi ana kucakları var, araştırıp beğenmek size kalmış.

Ama tavsiyem aldığınız ürünün taşıyabileceği kg kapasitesini ve fiyatını karşılaştırın, üzün süre kullanacağınız sağlam ve sallanan bir ürün alın ve almadan önce de bebeğinizi üzerine yatırın beğeniyormu bir bakın.

Diğer kurtarıcı ürünü de anlatmak isterdim ama bugünlük oğlumun bana hediye ettiği sürennin sonuna geldik :)

Birdahaki sefere artk..

Mete'nin annesi !

Ben artık Mete'nin annesiyim !

Geçen sene bu zamanlar hayatım bir daha eskisi gibi olmayacak şekilde değişti.
2 senelik evli olduğuma rağmen henüz çocuk pilanları yapmıyordum. Uzun süre işsiz kaldıktan sonra daha yeni işe başlamış, herzaman hayalini kurduğum kariyeri sonunda yapıcaktım ki küt..
Birden 5 haftalık hamile olduğumu öğrendim. Nasıl bilmeden oluyor demeyin, dedim başıma geldi :) İyi ki de geldi, hoşgeldi.
Neyse bu haber gerçekten küt etkisi yarattı hayatımda.
Çocukluğumu bırakıp anne olmaya hazırmıyıdım?
Hayalini pilanını yaptığım geleceği çocuğuma verebilirmiydim?
Kafamda deli sorular, sürekli ağlamalar, ne olucak, nasıl olucak derken bebeğimin kalp atışlarını duydum ve bütün endişeler siliniverdi birden.
Ben artık anne olmuştum. Karnımda canımdan, kanımdan bir parça vardı ve ben artık onun için vardım.
Anneliği hazmettim derken şimdi de cinsiyet fikirleri aldı beni benden.
Kendimi bildim bileli hep kızım olsun istemişimdir, eşimle hep kızımız için hayal kurardık..
Ve işte o an geldi ve bizim oğlumuz olacaktı.
Küt.. oğlum olucak.. ama benim çevemde hiç erkek bebek yoktu, nasıl büyütülür nasıl bakılır hiç bilmiyordum. Erkek yetiştirmek çok zor acaba bunu becerebilrmiyim derken yaşavaş yavaş alıştım ve sonra deli gibi aşık oldum oğlum olacağı habere.

Hele o en son çektirdiğimiz ultrason fotoğrafları.. Oğlum aynı ben olmuştu, sanki kendime bakıyordum ve gururlandım, egom tavan yaptı :)
Doğum gününü iple çekerken normal doğum dışında başka bir fikre açık değildim ve işte o gün de geldi, biz hastaneye gittik ve anneciği doğum korkusu ele geçirdi, öyleki doktor gördüğüm anda ağlama ve titreme krizlerine yakalanıyordum . Ve sezeryan kararı alındı.. Hayatımda bugüne kadar pişman olduğum tek karar bu oldu, çünkü oğlumun dünyaya ilk gelişini göremedim, göğsüme yatırıp koklayamadım.. Belki hastanenin psikoloğu olsaydı ve bana o son dakikalarda yardımcı olsaydı böyle olmicaktı ama artık olmuşa çare yok..
Kendime gelirken hatırlıyorum da oğlum oğlum diye sayıklıyordum :) Saçları ne renk diye sormuştum sadece sesini algılayabildiğim görevliye. Kırmızı demişti ne espiri ama :)

Ve işte o an geldi, bebeğimle tanışacaktım. Allahım ufacık bişey getirdiler yanıma, gözlerini açamıyor, ağzını buruşturuyor, upuzun saçları ve parmakları var, minnak bir burun.. 
Kokusu.. allahım o koku direk cennetten geliyor olmalıydı.
Kalbim deli gibi atmaya başladı. 
Ben anne olmuştum,.
Metemin annesi.
Bundan sonra hiçbirşey eskisi gibi olmicaktı, varlığımın sebebi Mete olacaktı.
Onun için nefes alıp yaşayacaktım.
Hayatımıza hoşgeldim oğlum.