მამა

მახსოვს ცაზე დანახულ ყველა თვითმფრინავს ხელს ვუქნევდი, მეგონა მამა იჯდა იქ.

ყოველ ღამე იმ იმედით ვიძინებდი რომ დილით მამა გამაღვიძებდა.

ერთხელ ახალ გაღვიძებულს მეგონა მამა მოვიდა მაგრამ მამიდაშვილი იყო რომელიც ძალიან გავდა მამას..

ახალ წელს აივანზე ნაპოვნი საჩუქრები სულ მამასგან მეგონა.

ყოველთვის მაკლდა მამა, ახლა ყველაზე მეტად...

რომ ეცხოვრა ვიცი ყველაფერი სხვანაირად იქნებოდა, ვიცი ყველაზე ძალიან ვუყვარდი აი ისე მე რომ მეთე მიყვარს.

მე არ მქონია იმის დრო რომ მამა შემყვარებოდა, არც იმის დრო რომ მამა დამეძახა ან მე არ მახსოვს..

ერთადერთი მოგონება რაც ყველაზე ნათლად ახსოვს ჩემს გონებას არის ხალხით სავსე სახლი, დიდ ოთახში უმოძრაოდ მწოლიარე მამა და ჩემსკენ გიჟივით გამოვარდნილი ქალი ოთახში არ შესაშვებად, მგონი მამიდაჩემი..

დღეს ბენდიერი ვიქნებოდი გვერდით მყოლოდა, ჩავხუტებოდი და დაბადების დღე მიმელოცა, მეთქვა რომ მიყვარს...