ყველაზე საშინელი 24 საათი..

რამოდენიმე დღის წინ სამზარეულოში უზარმაზარმა შავმა ტარაკანამ გადამირბინა.
საიდან და როგორ აღმოჩნდა ჩვენთან დღემდე ვერ გავიგე.

მას შემდეგ რაც მეთემ საწოლიდან გადმოხტომა დაიწყო, მატრასი ძირს დავუდეთ და ისე ვაძინებთ. ამიტომ საკმაოდ შემეშინდა იმის გამო რომ ღამე ზედ არ ააცოცდებოდა და რამე შეიძლება დაშავებოდა.
თან ჩემს გადაჭარბებულ სისუფთავის სიყვარულს და მწერების შიშს თუ გავითვალიწინებთ ალბათ წარმოგიდგენიათ რაც მომივიდოდა.
ერჰანმა მწერების წამალი იყიდა და ღამე კარადის ქვეშ დავყარეთ.
მთელი დღე გამოკეტილი მქონდა სამზარეულოს კარები, საღამოსკენ წამლის აღება გადავწყვიტე.

აქვე მინდა ავღნიშნო რომ მეთემ რაც არ უნდა იპოვოს ძირს დაგდებული პირში არასოდეს იდებს და მაშინვე ჩემთან მოარბენინებს.

მეთეს სამზარეულოს უჯრებში ძალიან უყვარს თამაში (რა თქმა უნდა არაფერი სახიფათო არ დევს, ძირითადად ხელსახოცები, სილიკონის ფორმები და აშ)

სამზარეულოში შევედი თუ არა მეთეც უკან მომყვა და როგორც ყოველთვის თავისი საყვარელი მე2 უჯრა გამოხსნა და თამაში დაიწყო.
მე კი მტვერსასრუტის გამოსატანად ვანაში გავედი, წასვლა წამოსვლა სადღაც 40 ნაბიჯია, 30 წამი არც კი.
უკან მობრუნებულს მეთეს ხელები და პირი თეთრი ფხვნილით მოსვრილი დამხვდა, რანაირად მიწვდა ან რატომ ჩაიდო პირში არ ვიცი მაგრამ იმ წამს ტვინში მეხი დამეცა თითქოს. მაშინვე ხელ-პირი დავბანე , გულის ამორევა ვცადე მაგრამ არ ამოირია.
შემდეგ ერჰანს დავურეკე და საავადმყოფოში გავიქეცით.
სახლთან ახლოს კერძო საავადმყოფოა და იქ მივედით მაგრამ არ მიგვიღეს. ასეთ შემთხვევებში სახელმწიფო საავადმყოფოში აგზავნიან თურმე.
სახლთან ყველაზე ახლოს მყოფში გავიქეცით.
სასწრაფოდ ყურადღება მოგვაქციეს.
წამალიც თან მქონდა წაღებული ამიტომ უფრო გაუადვილდათ მკურნალობის დანიშნვნა.
სისხლის აღება ორივე ხელიდან ცადეს, სადღაც 10-15 წუთი ატირეს და აწვალეს ბავშვი. ვენა ვერ უპოვეს და შემდეგ ფეხიდან აუღეს.
მე რომელიც ასეთ შემთხვევებში საკმაოდ ცივსისხლიანი ვარ ხოლმე სულ ავკანკალდი.
შემდეგ ფილტვები გაუშუქეს და 'სუფთა ნახშირი' წვენში გარევით მიმაცემინეს.
წყლის დალევას ძლივს მივაჩვიე და ეს სითხე სადღაც ლიტრამდე იყო. შპრიცით სულ თამაშ-თამაშით ჩავასხით პირში.

საერთო პალატაში გადაგვიყვანეს და გვითხრეს რომ 24 საათი წასვლის უფლება არ გვქონდა. ასეთ შემთხვევბს პოლიცია აკონტროლებს და ჩვენი სურვილით საავადმყოფოს დატოვება არ შეგვეძლო. თუმცა არ კი გვიფიქრია წამოსვლა.

სისხლის და ფილტვის ანალიზები სუფთა მოვიდა.
შემდეგ წვეთოვანი დაუდგეს ასევე ფეხიდან ამიტომ ისედაც მოუსვენარი მეთე უფრო გაღიზინდა და სულ ხელში უნდოდა გვჭეროდა.
ვერც იძინებდა, ვერც თამაშობდა სამივენი დავიტანჯეთ.
განსაკუთრებით ძნელი ღამე იყო.
ცალკე იმის შიში რომ საკაცის ტიპი საწოლიდან არ გადმოვარდნილიყო.
ცალკე პალატაში არსებული ხმაურის გამო ძლივს დაძინებული ბავშვის გამოღვიძების ალბათობა.

და რაც ყველაზე მთავარია, მიუხედავად იმისა რომ ყველანაირი ანალიზი სუფთა იყო, დაჩხვლეტილ ხელ-ფეხს და შემაწუხებელ წვეთოვანს თუ არ ჩავთვლით არაფერი აწუხებდა მეთეს ექიმები ხშირად გვიმორებდნენ იმას რომ შეიძლება უცბად გული გაუჩერდესო.

ჩემი აზრით ეს არის ყველაზე არაადამიანური, არაეთიკული, არაპროფესიონალური სიტყვები რაც შეიძლება საკმაოდ შეშინებულ მშობლებს უთხრა.

ამ ყველაფრის გამო ეს 24 საათი კოშმარად გვექცა. ყოველ წამს ვამოწმებდით მეთეს თუ როგორ გამოიყურებოდა , როგორ სუნთქვდა..

ასეთი განცხადებების შემდეგ კი დილამდე მხოლოდ სიცხის გაზომვით შემოიფარგლნენ რაც ასევე გასაგიჟებელი იყო.

შაბათს 19:45 ზე შევედით საავადმყოფოში, კვირას 18:00 ხელმორედ გაუკეთეს ანალიზები რომლებიც ასევე სუფთა აღმოჩნდა და 20:00 ზე გამოგვწერეს.

ეს იყო ყველაზე საშინელი 24 საათი ჩემს ცხოვრებაში..

მადლობა ღმერთს რომ მეთე ჯანმრთელი გვაყვს, სხვა რამის წარმოდგენაც კი არ მინდა..

მინდა მალე გამოჯანმრთელება ვუსურვო იმ პატარებს რომლებიც მსგავსი მიზეზებით და უფრო მძიმე შედეგებით იწვნენ მეთეს პალატაში.

მადლობა ყველა იმ ნაცნობ თუ უცნობ ადამიანს ვინც მეთეს მიმართ ამხელა ყურადღება და სითბო გამოიჩინა, და გაგვამხნევა !

Hayatımın en zor 24 saati..

Nereden ve neden geldiğini hiç bilmediğimiz kocaman bir hamam böceği fırladı geçen gece mutfağımızdan. Temizlik konusunda aşırı titiz olduğumdan bu konu beni fazlasıyla rahatsız etti.
 Böcek korkusundan bahsetmiyorum bile.
Ayrıca Mete yatağından tırmanmayı öğrendi bu yüzden döşeğini yere koyduk ve öyle uyutuyoruz.
 Gece böceğin Mete'ye ulaşabilme korkusundan eşim o saatte açık bulabildiği  1 milyoncu dan toz böcek ilacı aldı.
Mutfağın belirli ve gözle görülmeyen yerlere koyduk ve kapısını çektik.
Öğleden sonra ne olur ne olmaz düşüncesi ile ilacı kaldırmaya karar verdim.
Mutfaktan elektrik süpürgesini almak içi banyoya gittim, gidiş geliş 40 adım falan.
O ara Mete mutfak çekmecesini karıştırmakla meşgüldü, ayrıca yerde bulduğu hiçbir şeyi ağzına atmayıp bana getirdiği ve ilacın da uzanamayacağı yerden olduğunu bildiğimden 30 saniye yalnız bıraktım.
Geri geldiğimde elleri ve ağız kenarları beyaz toz kaplamıştı. Beynimde yüksek gerilim hattı patlamış gibi hissettim. Hemen kucaklayıp ellerini ve ağzını temizledim, yıkadım. Kusturmaya çalıştım ama kusmadı. Eşimi arayıp acil hastaneye koştuk.
İlk olarak evimize çok yakın olan Özel Bölge Hastanesine koştuk ancak bizi kabul etmediler ve eğitim araştırmaya gitmemizi istediler.
Bizde bize en yakın olan Ümraniye devlete koştuk.
Bizi hemen kırmızı alana alıp ilgilendiler.
İlk olarak kan testi yaptılar.
Kan almak için çocuğu yarım saat ağlatıp, damar bulamadıkları için iki kolunu da delik deşik ettiler.
Akciğer filmi çekip bizi müşahede altına aldılar. O ara serum takmak için yine 10-15 dk damar yolu bulunamayıp ağlatıldı Mete, en sonunda ayağından takıldı. Zaten akşam 10 da taktıkları serum sabah 8 de ancak 2 parmak azalmıştı, gece serum gitmiyor sanki dememe rağmen tatmin edici cevap alamadım, sabah ise bitmediğini söylediğimde öylesine taktıklarını söyleyip çıkarttılar.
Saf kömür dedikleri ilaç verdiler. Meyve suyu ile sulandırıp içirdik. Tabi Mete suyu bile zor içtiği için nerdeyse yarım litreden fazla sıvıyı yavaş yavaş şırınga ile içirdim.
Neden çocuğuma boşuna eziyet ettiler anlamış değilim..
Kan ve akciğer sonuçları temiz çıktı ancak 24 st orada kalmamız gerektiğini söyledir.
Çocuğumun sağlığı söz konusu iken gerekirse 24 gün kalırdım orada ancak doktorların bize yaklaşım tarzı kesinlikle profesyonel değildi.
Tüm testlerin temiz çıkmasına rağmen, bizi gönderemeyeceklerini çünkü her an kalbinin durabileceğini bize defalarca söylediler.
Bunu engellemek için ise saf kömür içirilip, kan testi yapıp, bir iki damla serum takılmaktan başka birşey yapılmadı. Ha bide bir kaç defa ateşini ölçtüler. Gece boyunca sadece 1 kere hemşire yanımıza geldi o da ateşini ölçmek için.
Zaten fazlası ile korkmuş bir anne - babaya, ki durum da kritik değilken böyle birşey söylemek ne kadar etik, ne kadar insancıl bir davranış kararını size bırakıyorum..
O 24 saat bizim için nasıl geçti hatırlamak bile istemiyorum..

Mete henüz 1,2 yaşında ve fazlası ile hareketli.
Ayrıca serum ayağından takıldığı için ve yatmak istemediğinden sürekli kucağımızda tutmamız gerekiyordu. İlk saatlerde Erhanla birbirimizi güzel idare ettik ancak sonrasında sürekli güvenlik gelip sadece 1 kişinin yanında kalabileceğini ve çıkmamız gerektiğini söyledi.
Belki bu kural büyükler için uygun ancak ufak bebeğin hastane ortamında tek bir kişinin durdurması çok zor , hatta imkansız. Keşke bu konudaki hassasiytlerini başka konularda göstermiş olsalardı..

Pazar öğleden sonra keyfi yerine gelen Mete diğer miniklerle oynayıp etrafa gülücükler saçtı.
Orada benzer nedenlerden yatan birkaç minik vardı, acil şifalar diliyorum. İnşallah bizim gibi sıkıntı yaşamadan atlatırlar.
Özellikle minik Cemre ve Melikeye çok çok geçmiş olsun.

Sonuç olarak Cumartesi 19:45 giriş yaptığımız hastanede ikinci testleri Pazar 18:00 yaptılar ve onların da temiz çıkması ile 20:00 taburcu olduk.

Çok şükür şu an evdeyiz, Mete'nin keyfi ve sağlığı gayet yerinde.
Allah yavrumuzu bize bağışladı.
Hepimiz yavaş yavaş yaşadığımız olayı atlatmaya çalışıyoruz.
Bize sevgilerini ve desteklerini hissettiren herkese tekrardan çok teşekkür ederiz, iyi ki varsınız.