O zaman iyi ki doğdum..

Küçükken ne zaman büyüyeceğimi, büyüyünce nasıl görüneceğimi, nerede yaşayacağımı, ne iş yapacağımı, kiminle evleneceğimi, kaç cocuğum olacağını vs vs merak eder , çabuk büyümek isterdim.
Okulu bitirip üniversiteye adım attığımda o kadar mükemmel ve dolu dolu 4 yıl geçirdim ki hiçbir zaman büyümeyeceğimi, hep orda o yaşta kalacağımı zannediyordum.
Üniversiteyi bitirip hayatın kapısı yüzüme fazlasıyla sert çarpınca artık birşeylerin değiştiğini, yılların akıp gittiğini ve benim de yaşlanacağımı fark ettim.
Artık doğum günlerimden pek keyif almaz oldum (Ülkemden ve arkadaşlarımdan uzak olmamın payı çok büyük), aldığım her yaş kalbimde hafif bir sızı hissettirmeye başladı.
Sonra hayatım tamamen değişti. Mete geldi hayatıma ve ben artık yaşlanmaktan korkmuyorum, üzülmüyorum. Çünkü biliyorum ki benim yaşlanmam demek Metemin ilk adımları demek, okulunu bitimesi, üniversite kazanması, mezun olması demek.. Aşık olması ve üzülmesi belki, sonra tekrar aşık olup evlenmesi, başka kadını hayatının merkezine getirip benden uzaklaşması demek..
Baba olması demek.. ,
Ve ben bütün bunları sevgiyle kabullenmiş, kucak açmış ve sevinerek beklemekteyim.
Benim Ekimde döktüğüm her yaprak Metemin hayat ağacının Martta filizlenmesi demek.
O zaman varsın gelsin nice yaşlar.
Hoşgelmiş 26. yaşım ..